Terug naar Wet- en regelgeving

Australië

In Australië regelt de Disability Discrimination Act 1992 (DDA) dat discriminatie op grond van handicap dient te worden voorkomen binnen de gebieden: werk, huisvesting, educatie, toegang tot verenigingen en sportbeoefening. Daarnaast mag geen onderscheid worden gemaakt bij het aanbieden van goederen en diensten, aldus de DDA. In Australië is een speciale commissie in het leven geroepen die de naleving van deze wet controleert, de Human Rights and Equal Opportunity Commission.

Net als bij discriminatiewetgeving in andere landen (zoals de Verenigde Staten) dient zich de vraag of webtoegankelijkheid ook binnen de reikwijdte van deze wet valt. Hoewel de DDA geen melding maakt van internetsites is het inmiddels duidelijk dat deze wel degelijk deel uitmaken van de discriminatiewetgeving.

Toen de Australische stad Syndey in 2000 de eer had om de Olympische Spelen van dat jaar te organiseren, wist het nog niet wat het zich op de hals had gehaald. In het kader van de Spelen werd er een website ontwikkeld waarop geïnteresseerden alles konden vinden over dit grootschalige evenement. Tevens konden er op de website toegangskaarten en souvenirs worden besteld. Als snel bleek de website niet goed toegankelijk te zijn voor mensen met een visuele functiebeperking. De blinde Bruce Lindsay Maguire diende een klacht in bij de Human Rights Commission. In de zaak die op deze klacht volgde, stond de vraag centraal of een website onder de reikwijdte van de DDA valt. De wet omschrijft diensten als "services relating to entertainment, recreation or refreshment". De website van de Olympische Spelen 2000 kon volgens de Human Rights Commission worden geplaatst in de categorie "services relating to entertainment". Omdat de site ontoegankelijk was voor mensen met een functiebeperking oordeelde de commissie op 24 augustus 2000 dat er sprake was van indirecte discriminatie. Het Olympisch Comité kreeg de opdracht om de website vóór 15 september 2000 toegankelijk te maken en wees hierbij onder meer op enkele richtlijnen van het W3C.

In de "World Wide Web Access: Disability Discrimination Act Advisory Notes" wordt de toepasselijkheid van de DDA op het World Wide Web verduidelijkt. In deze richtsnoeren is een passage te vinden waarin wordt bekrachtigd dat de toegankelijkheid van websites voor mensen met een functiebeperking door de wet (DDA) verplicht wordt gesteld. Daarbij wordt een aantal voorbeelden genoemd, waaronder: sites die gerelateerd zijn aan het aanbieden van werk en educatie, sites waarop financiële diensten (zoals verzekeringen of spaarrekeningen), entertainment of recreatie wordt aangeboden en websites van overheidsinstanties. Kortom, op basis van de DDA is het mogelijk om een groot aantal sitebeheerders aan te spreken op hun verantwoordelijkheid om zorg te dragen voor een toegankelijke website.

De Australische wetgeving bevat net als zijn Amerikaanse tegenhanger een ontsnappingsclausule. Wanneer aanpassing van de website een "unjustifiable hardship" oplevert, kan aan de dwingende werking van de wet worden ontkomen. De provider of beheerder van de website dient dan wel zelf te bewijzen dat aanpassing onredelijk bezwarend zou zijn.

Tags:
Categorie:
Over toegankelijkheid
  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn